ทุกคนได้มารวมตัวกันที่แคมป์ปิ้งอีกครั้ง
แอ็กเนีย: มันเป็นเรื่องดีเสมอที่ได้เห็นสิ่งที่คุ้นเคย ใช่ไหม?
โทรเน่: ใช่แม้ว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายก็ตาม
ฮิคาริ: นี่ใช่ไหม จุดจบของการเดินทางของพวกเรา
ออสวอลด์: …
พาร์เททิโอ: เฮ้ ตอนนี้ใครพูดแบบนั้นล่ะ ขาคู่นี้ยังเดินได้อีกตั้งหลายก้าว
แคสตี้: ใช่เลย เราแต่ละคนก็จะเดินทางไปตามเส้นทางของตัวเอง
เทเมนอส: “การเดินทางคือการใช้ชีวิต” หรืออย่างน้อยก็มีคนพูดแบบนั้น
โอชุตต์: …
แคสตี้: โอชุตต์?
โอชุตต์: ฉันรู้สึก…เศร้าจัง ฉันไม่อยากพูดว่าลาก่อนเลย
เทเมนอส: ฉันก็ด้วย พบว่าตัวเองลังเลที่จะแยกทางกับทุกคน มันแปลกจริงๆ…
โทรเน่: มันจะไม่เหมือนเดิมหากไม่มีนาย ฉันจะคิดถึงงานเลี้ยงของพวกเรา
ฮิคาริ: ข้าก็เช่นกัน
โอชุตต์: ฉันไม่อยากจะลืมช่วงเวลานี้เลย ความรู้สึกในตอนนี้
แอ็กเนีย: เธอจะไม่ลืมโอชุตต์ พวกเราจะไม่ลืม
พาร์เททิโอ: การเดินทางของพวกเราจะคงอยู่ตลอดไป ที่นี่
ออสวอลด์: พูดได้ดี
โอชุตต์: ฮี่ฮี่ นั่นสินะ
ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ได้ล่ำลากัน ลำดับในการจากไปของแต่ละตัวครจะขึ้นอยู่กับลำดับที่เรารับเข้าปาร์ตี้ในตอนต้นเกม จะเริ่มจากท้ายสุดไปจนถึงตัวละครแรกที่เราเลือกในการเดินทาง
โทรเน่: อืมมม เอาล่ะ ขอบคุณนะ…สำหรับทุกอย่าง ขอโทษที ฉันทำได้แย่สำหรับเรื่องแบบนี้
โทรเน่ที่พูดไม่ค่อยเก่งได้เดินจากไป
เทเมนอส: มีบางอย่างที่ฉันอยากจะบอก แต่…ฉันจะเก็บมันเอาไว้กับตัวเองก่อน เมื่อพวกเราได้พบกันอีกครั้ง ฉันค่อยพูดล่ะกัน
เทเมนอสได้เก็บคำพูดของเขาเอาไว้ในใจและเดินจากไป
ออสวอลด์: …จนกว่าพวกเราจะได้พบกันอีกครั้ง
ออสวอลด์กล่าวล่ำลาเพียงแค่สั้นๆ และเดินจากไป
โอชุตต์: ระหว่างการเดินทางฉันได้พบบางอย่างที่ฉันไม่เคยคิดถึงมันเลย บางอย่างที่สำคัญยิ่งกว่าเนื้อ ฉันจะไม่ลืมทุกคนเลย จนกว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง
โอชุตต์ได้กล่าวคำลาด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและวิ่งจากไป
แคสตี้: ขอให้เส้นทางข้างหน้าเต็มไปด้วยโชคลาภและรอยยิ้ม ถ้าพวกคุณเจ็บป่วยหรือได้รับบาดเจ็บ จงส่งจดหมายมา ฉันจะไปหาในทันที
แคสตี้อวยพรและแสดงความเป็นห่วงทุกคนเสร็จเรียบร้อย ก็ได้เดินจากไป
แอ็กเนีย: ฉันที่ใจมากที่ได้พบทุกคน ฉันจะไม่มีวันลืมการผจญภัยของพวกเรา ถึงแม้จะแก่จนผมเปลี่ยนเป็นสีเทา ฉันก็จะไม่มีวันลืม ไม่ลืม ตลอดไป แต่ขอพบกันก่อนจะถึงตอนนั้นแล้วกัน!
แอ็กเนียได้กล่าวคำลาอย่างสดใสและวิ่งจากไป
พาร์เททิโอ: เอาล่ะ ฉันจะเอ่ออ… ดูเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างในดวงตา นี่ไม่ใช่การอำลานะ เข้าใจไหม? ฉันไม่ใส่ใจเลย เฮ่อ..เส้นทางแห่งความสุข…
พาร์เททิโอพูดลาแบบปากไม่ตรงกับใจแล้วก็วิ่งออกไป
ฮิคาริ: การเดินทางของเรานั้นยาวนานแต่ทุกเส้นทางก็มีที่สิ้นสุด ถึงเวลาที่ต้องกลับบ้านสหายของข้ายังรออยู่
หลังจากรับชมเครดิตจบจะมีฉากจบส่งท้ายเล็กๆ น้อยๆ ที่เมือง New Delsta
ฮิคาริ: ที่นี่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา..เฮ้อ ข้าไม่แปลกใจเลย แต่ก่อนอื่นข้าต้องไปตามหาเหล่าสหาย
ตอนนี้เราจะต้องออกไปตามหาสหายที่แยกกันอยู่ภายในเมือง New Delsta แห่งนี้ หลังจากรวบรวมเหล่าสหายจนครบ รวมไปถึงพาร่าน้องสาวของแอ็กเนียแล้ว ก็ให้เข้าไปที่โรงละคร พวกเราจะมาชมการแสดงของแอ็กเนียนั่นเอง โดยก่อนที่จะเริ่มการแสดงแอ็กเนียก็ได้กล่าวเปิดงาน
ชีวิตคือการเดินทาง
สถานที่ที่คุณไป.. การกระทำที่คุณทำ..
เรื่องราวที่ทำให้คุณกลายเป็นฮีโร่…
ทุกเส้นทางเป็นของคุณที่จะเลือกเดิน
ฉันเคยออกเดินทาง ฉันเป็นหนึ่งในแปดคน
ฉันและเพื่อนๆ เดินทางไปทั่วทุกมุมของอาณาจักร
เส้นทางคดเคี้ยวที่เราเดินเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
และฉันรู้ว่าความทรงจำที่สร้างไว้จะอยู่กับฉันตลอดไป
การมองย้อนกลับไปในตอนนี้ทำให้หัวใจของฉันอบอุ่นและสบายใจ
ชีวิตของเราเป็นทั้งการเดินทาง…และการผจญภัย
เส้นทางข้างหน้าอาจเป็นอันตราย…และคุณอาจรู้สึกอยากยอมแพ้เมื่อเผชิญกับคืนที่ยาวนานและมืดมิด
แต่จำไว้ว่าในช่วงเวลานั้น…โดยเฉพาะในช่วงเวลานั้น…
คุณไม่จำเป็นต้องเดินคนเดียว ไม่มีเส้นทางใดที่อันตรายเกินไปตราบใดที่มีเพื่อนอยู่เคียงข้าง
เดินก้าวไปจนรุ่งสาง
ฉันหวังว่าการเดินทางของคุณ…
และรุ่งอรุณที่รออยู่จะเต็มไปด้วยแสงสว่าง
บทเพลงนี้สำหรับคุณ…นักเดินทางทั้งแปด
Epilogue End
