ในที่สุดแอ็กเนียก็ได้เดินทางมา Merry Hills สถานที่จัดงานแกรนด์กาล่า ที่นี่มีผู้คนมากมายที่ได้เตรียมตัวมาเพื่อเข้าร่วมงาน แถมบทเพลงแห่งความหวังก็ใกล้จะเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอคิดว่าจะใช้เพลงนี้ประกอบการแสดง นอกจากนั้นคณะการแสดงอื่นยังรู้จักตัวตนของแอ็กเนีย เพราะว่าโดลซิเนียได้ให้การยอมรับเธออย่างเป็นทางการ แต่ในระหว่างที่แอ็กเนียกำลังชื่นชมกับบรรยากาศภายในเมือง ได้มีชายแปลกหน้า 2 คนเข้ามาเพื่อจะลักพาตัวเธอไปที่ไหนซักแห่ง จึงได้เข้าต่อสู้กัน
เมื่อเอาชนะมาได้แล้วชายแปลกหน้าทั้ง 2 ก็จะวิ่งหนีไปที่บ้านหลังหนึ่ง หัวหน้าของพวกเขาก็ไม่พอใจที่ทั้ง 2 ทำงานไม่สำเร็จ และดูเหมือนว่าหัวหน้าคนนี้มีความแค้นกับแอ็กเนียเสียด้วย จากนั้นหัวหน้าก็สั่งอีกครั้งว่าให้ไปพาตัวเธอมาให้ได้ ไม่งั้นก็ไม่ต้องกลับมาอีก
ส่วนทางด้านแอ็กเนียก็ให้เดินทางไปด้านบนเพื่อเข้าร่วมงานแกรนด์กาล่า แต่ในระหว่างทางนั้นเองก็ได้พบกับคณะละครเร่ของจิเซลล์ จึงได้เข้าไปทักทายกัน ทางแอ็กเนียก็ได้โชว์บัตรเชิญที่ได้ขึ้นแสดงในงานแกรนด์กาล่าให้พวกจิเซลล์ดู พวกเธอก็เลยถามว่าแอ็กเนียไปได้มันมาได้ยังไง แอ็กเนียก็ไม่ปกปิดบอกว่าเธอได้มาจากโดลซิเนีย ทั้งคณะก็ถึงกับตกใจเลยถามอีกว่าข่าวลือที่ว่านั่นมันเป็นจริงหรอ แอ็กเนียก็ถามว่าข่าวลืออะไรหรอ จิเซลล์เลยเล่าให้ฟังว่ามีนักเต้นที่มีทักษะโดดเด่นเป็นพิเศษได้รับการยอมรับจากโดลซิเนียอยู่ ตอนแรกก็ไม่คิดว่าเป็นแอ็กเนีย จากนั้นทั้งคณะก็เลยเดินเข้างานไปกับแอ็กเนียด้วย
ต่อมาในระหว่างทางที่เดินไปงานแอ็กเนียก็เจอชายแปลกหน้าทั้ง 2 คนอีกครั้ง ทางด้านคณะก็เลยถามว่าพวกเขาคือใคร แอ็กเนียเลยเล่าให้ฟังว่าทั้ง 2 คนนี้พยายามจะลักพาตัวเธอ ทางคณะก็เลยช่วยให้เธอหลบหนีเข้างานไปได้ โดยพวกเธอได้ทำการแสดงท่ามกลางผู้คนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ให้แอ็กเนียมีจังหวะวิ่งหนีเข้างานไปได้อย่างปลอดภัย สุดท้ายแอ็กเนียก็วิ่งหนีออกมาจากจนกระทั่งเธอมาถึงที่หน้าโคลลอสเซียมสถานที่แสดงภายในงานแกรนด์กาล่า แอ็กเนียที่ได้เห็นความยิ่งใหญ่ของมันก็รู้สึกตื่นเต้นมากยิ่งขึ้นไปอีก แต่ทางฝั่งพวกที่จะลักพาตัวเธอก็ได้ตามหลังเธอมาอีกกลุ่มหนึ่ง ทำให้แอ็กเนียต้องรีบหลบแล้วมองหาตัวช่วยใหม่ จนกระทั่งเธอได้เห็นกิลเดินเข้ามาพอดี แอ็กเนียก็ได้เข้าไปขอร้องให้กิลช่วยเธอดึงความสนใจหน่อย กิลก็ตกลงจึงได้เริ่มการแสดงเปียโนที่กลางลาน ดึงความสนใจจากเหล่าผู้คนมาได้ แต่ก็ทำให้ฝั่งพวกลักพาตัวเห็นเธอไปด้วยเช่นกัน แต่พวกมันก็ไม่สามารถเข้าถึงแอ็กเนียได้เนื่องจากติดฝูงชนอยู่ แถมยังมีไลลาวิ่งเข้ามาช่วยด้วยอีกแรง เธอได้โชว์การเต้นรำพร้อมเสียงเปียโนของกิลให้ผู้คนดู สุดท้ายเมื่อจบการแสดงแอ็กเนียก็หลบหนีออกไปก่อนแล้ว ส่วนไลลาก็จัดการพวกลักพาตัวให้สลบไป
ทางด้านโดลซิเนียตอนนี้ได้มารอแอ็กเนียอยู่บริเวณเวทีการแสดงแล้ว แต่ก็พบว่าแอ็กเนียยังมาไม่ถึง ทำให้เวโรนิก้าบอดี้การ์ดของเธอขอออกไปตามหาแอ็กเนียด้วยตัวเอง แต่โดลซิเนียก็หยุดไว้ แล้วบอกว่าดูท่าเวโรนิก้าดูจะสนใจแอ็กเนียอยู่สินะ เวโรนิก้าก็ปฏิเสธว่าไม่ใช่แบบนั้น แต่โดลซิเนียก็ไม่ได้ว่าอะไร และบอกว่าเวโรนิก้ามักจะให้ความสนใจแก่ดาวดวงที่สว่างที่สุดเท่านั้น ซึ่งก็คือเธอโดลซิเนีย หลังจากพูดจบเวโรนิก้าก็บอกว่าใช่แล้ว จากนั้นเธอก็เดินออกตามหาแอ็กเนีย
กลับมายังฝั่งแอ็กเนียตอนนี้ให้เดินทางเข้าสู่โซนหลักของงานแกรนด์กาล่าได้เลย เดินไปตามทางเรื่อยๆ จนกระทั่งก่อนที่จะถึงบันไดที่ทอดลงไปสู่เวทีการแสดง เราจะถูกหยุดเอาไว้โดยลามานี่โจทก์เก่าเจ้าของโรงละครที่เมือง New Delsta นั่นเอง และเขานี่แหละคือคนที่คอยส่งคนพยายามลักพาตัวเราเพื่อแก้แค้น เขาก็เล่าให้ฟังด้วยว่าหลังจากวันนั้นที่แพ้การต่อสู้ให้กับเรา ตอนนั้นเขาควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ก็เลยระบายอารมณ์ด้วยการต่อสู้กับหมาจรจัด แต่หมาตัวนั้นเอาแต่กัดไม่ยอมเห่า และเขาก็เกือบถูกพวกหมารุมกัดกินจนเกือบตาย ทำให้เขารู้สึกอับอายมาก จนอยากมาแก้แค้นที่แอ็กเนีย ในระหว่างที่เขากำลังจะลงมือ เวโรนิก้าก็พุ่งเข้ามาต่อยลามานี่ล้มลงไปกองที่พื้นแทน แอ็กเนียเลยขอบคุณ ทางด้านเวโรนิก้าบอกว่าอันที่จริงแล้วเธอต้องการปกป้องการแสดงของโดลซิเนียต่างหาก ตอนนี้ถึงเวลาที่แอ็กเนียต้องไปขึ้นเวทีแสดงได้แล้ว แอ็กเนียพยักหน้าและวิ่งไปยังเวที
ตอนนี้โดลซิเนียได้มารออยู่บนเวทีเรียบร้อยแล้ว พร้อมกล่าวต้อนรับเหล่าผู้ชม แนะนำตัวเองนอกจากนั้นก็ยังแนะนำตัวแอ็กเนียสู่เวทีการแสดงอีกด้วย เมื่อแอ็กเนียก้าวขึ้นมาบนเวที โดลซิเนียก็กล่าวต้อนรับว่าแอ็กเนียเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญที่มาไกลถึงขนาดนี้ แต่เธอก็ลองฟังเสียงผู้ชมดูสิว่าตอนนี้มีแต่เหล่าชมที่ตะโกนแต่ชื่อของโดลซิเนียเท่านั้น จากนั้นการแสดงของโดลซิเนียก็จะเริ่มต้นขึ้นโดยเธอจะร้องเพลงที่ชื่อว่า ทั้งหมดเพื่อคุณ แล้วการต่อสู้ระหว่างแอ็กเนียกับโดลซิเนียก็เริ่มขึ้น
ในช่วงครึ่งแรกของการแสดงดูเหมือนว่าแอ็กเนียจะเสียเปรียบอยู่พอสมควร แถมเสียงเชียร์ทั้งหมดยังคงตะโกนแต่ชื่อของโดลซิเนียเหมือนเดิม ทำให้แอ็กเนียเริ่มไม่เชื่อมั่นในตัวเองและคุกเข่าลง แต่แล้วก็มีเสียงตะโกนเรียกชื่อแอ็กเนียขึ้นมา ซึ่งนั่นคือเสียงของป่าป๊าที่ตะโกนให้กำลังใจ แถมยังมีคนอื่นๆ อีกด้วยทั้ง น้องสาว, ไลลา, กัส, กิล, คณะของจิเซลล์ ทุกคนพยายามเชียร์ให้แอ็กเนียลุกขึ้นมาใหม่ โชว์การแสดงของเธอให้เต็มที่ ทำให้เสียงเชียร์เริ่มมีการเรียกชื่อแอ็กเนียแทรกมาบ้างแล้ว ด้วยกำลังใจนี้เองทำให้แอ็กเนียแต่งบทเพลงแห่งความหวังได้สำเร็จ การแสดงในครึ่งหลังจึงได้เริ่มขึ้นด้วยบทเพลงแห่งความหวัง
เมื่อเอาชนะการต่อสู้กับโดลซิเนียมาได้
โดลซิเนีย: อ่าา ช่างเป็นเพลงที่อัศจรรย์ เธอน่าทึ่งมากแอกเนีย
หลังจากที่พูดจบโดลซิเนียก็ล้มลง ส่วนทางด้านแอ็กเนียก็ล้มตาม
โดลซิเนีย: พอแล้วล่ะแอ็กเนีย หลังจากการเต้นรำที่ดุเดือดแบบนี้ เธอคงถึงขีดจำกัดแล้ว
แอ็กเนีย: ฉัน ฉันยังเต้นต่อได้! อ่าา
แอ็กเนียพยายามลุกแต่ก็ลุกไม่ขึ้น
โดลซิเนีย: ร่างกายของเธอเหนื่อยล้าไปหมดแล้ว ท่าทางของเธอก็ไม่น่าดู แล้วทำไมยังพยายามยืนขึ้นมาอีก
แอ็กเนีย: เพราะว่า ทุกคนรอฉันอยู่
โดลซิเนีย: ….
ด้วยคำพูดของแอ็กเนีย ความทรงจำในอดีตของโดลซิเนียก็ผุดขึ้นมา ในช่วงระหว่างที่โดลซิเนียกำลังฝึกการเต้นกับควานี่ โดลซิเนียได้ล้มลงทำให้เธอรู้ท้อ รู้สึกว่าเต้นต่อไม่ได้แล้ว แต่ควานี่ก็ได้สอนให้เธอฟังว่า ตัวเธอเองยังคงส่องประกายได้ไม่ว่าต่อให้เต็มไปด้วยโคลนก็ตาม แสงสว่างนั้นจะทำให้วันของทุกคนสดใสขึ้น นั่นแหละคือความหมายของการเป็นดารา ตอนนี้ก็ลุกขึ้นมาเต้นอีกครั้งได้แล้วเพราะทุกคนกำลังรออยู่
ในปัจจุบันนี้เองแอ็กเนียก็ได้ลุกขึ้นมายืนอยู่ต่อหน้าโดลซิเนียและยื่นมือเพื่อช่วยให้โดลซิเนียลุกขึ้นมาได้
แอ็กเนีย: โดลซิเนีย
โดลซิเนีย: แอ็กเนีย ฉันยอมรับแล้วว่า ฉันแพ้ ทุกคนรู้สึกประทับใจกับการเต้นรำของเธอ แม้แต่ฉันก็ตาม
แอ็กเนีย: โดลซิเนีย
โดลซิเนีย: เธอเป็นดาราที่แท้จริงนะแอ็กเนีย
และแล้วโดลซิเนียก็ได้เดินลงไปจากเวที แอ็กเนียจึงได้เดินลงตาม ที่ใต้เวทีนั้นเองแอ็กเนียก็ได้วิ่งมาเจอเข้ากับโดลซิเนียและเวโรนิก้า
แอ็กเนีย: เดี๋ยวสิโดลซิเนีย ทุกคนกำลังรอพวกเราอยู่นะ
โดลซิเนีย: อังกอร์คือช่วงเวลาที่เธอจะเปล่งประกาย
พอพูดจบโดลซิเนียก็เดินออกจากงานไป
แอ็กเนีย: โดลซิเนีย
เวโรนิก้า: นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันเห็นว่าเธอดูมีท่าทางสงบสุขเช่นนี้ ขอบคุณ
พอพูดกับแอ็กเนียเสร็จเวโรนิก้าก็ขอตัวเช่นกัน จากนั้นเหล่าผู้คนที่ตามเชียร์แอ็กเนียก็วิ่งเข้ามาเธอ
แอ็กเนีย: ขอบคุณมากนะทุกคน
พาร่า: พี่มีอะไรบางอย่างที่น่าเหลือเชื่อจริงๆ แอ็กเนีย ตอนนี้พี่ดังแล้วนะ
กัส: ฮาฮา ดูเหมือนว่าความฝันของเธอจะเป็นจริงแล้ว
แอ็กเนีย: พาร่า กัส ขอบคุณนะ ว่าแต่ป่าป๊าไปไหนแล้ว
พาร่า: พ่อน่ะอายเกินไปที่จะมาเจอหน้า ถึงแม้เขาจะตะโกนเชียร์พี่เสียงดังที่สุดก็เถอะ “สมกับเป็นลูกสาวของแม่จริงๆ”
แอ็กเนีย: ฮี่ฮี่ ป่าป๊า
กิล: เธอแสดงลีลาได้ร้อนแรงมาก
แอ็กเนีย: ฉันทำไม่ได้หรอกถ้าไม่มีเพลงของนายนะกิล
กิล: อย่าทำให้ฉันรู้สึกอายเลยเด็กน้อย
จิเซลล์: เธออาจจะสะดุดบ้าง แต่เธอก็ลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง นั่นคือการแสดงที่ฉันจะไม่มีวันลืมเลย
แอ็กเนีย: ฮี่ฮี่ฮี่ นั่นสินะฉัน…
ขณะนั้นเองลามานี่ก็เดินเข้ามาหาเธอ
แอ็กเนีย: อ่า! นายยังไม่ยอมแพ้อีกงั้นหรอ
ลามานี่: บอกฉันหน่อยสิ ว่าการเต้นนั่นมันคืออะไร มันทำให้ใจฉันเต้นแรง
แอ็กเนีย: ห๊ะ
ลามานี่: ไม่ มันเป็นไปไม่ได้ ฉันคิดว่าจะกลายเป็นแฟนคลับของเธอแล้ว
แอ็กเนีย: โอ้ นายเป็นแล้วหรอ
จิเซลล์: ฉันบอกเธอแล้วใช่มั้ย ว่าเธอจะนำพาความสุขมอบให้แก่ผู้คนทั่วโลก ความพยายามอย่างหนักของเธอทั้งหมด ในที่สุดก็เห็นผลแล้ว
แทนซี่: เธอเป็นดาราแล้วแอ็กเนีย
ริโค่&โคด้า: ซุปเปอร์สตาร์ ยิปปี้!
แทนซี่: แม้แต่พระเจ้าก็ยังต้องมองเธอเลย
ไลล่า: ไปสิแอ็กเนีย ออกไปเต้นให้เหล่าผู้คนได้ดูอีกครั้ง ทำให้พวกเขายิ้ม
แอ็กเนีย: ขอบคุณนะไลล่า แล้วฉันจะกลับมานะทุกคน
จากนั้นแอ็กเนียก็เดินขึ้นไปยังเวทีเพื่อดำเนินการแสดงของเธออีกครั้ง
Agnea – Chapter 5 End
เป้าหมายต่อไปของเราจะเป็นเมือง Winterbloom เพื่อเนื้อเรื่องบทที่ 2 ของโทรเน่
Throne – Chapter 2: Father’s Route
